Σάββατο 24 Μαρτίου 2007

ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΑΒ/ΚΟΥ

Σάββατο πρωί και απολαμβάνω τον πρωινό καφέ μου αραχτός στο σπίτι. Μια "πολυτέλεια" που είχα χρόνια να απολαύσω λόγω της δουλειάς μου. Κάποτε που ήταν μια αυτονόητη συνήθεια στον καφέ του Σαββάτου θα σκεφτόμουν πως θα μπορέσουμε με την καλή μου να απολαύσουμε και το τελευταίο δευτερόλεπτο του Σ/Κ. Σήμερα, παρέα με την μοναξιά μου, νιώθω οτι οι σκέψεις μου μοιραζονται μεταξύ του χτές και του προχτές...

Δεν με πειράζει που δεν θα κάνω σήμερα σχέδια για το πως θα περάσω το Σ/Κ. Θέλω κάποια στιγμή να φτάσω πάλι εκεί. Θα φτάσω όμως βήμα - βήμα. Τους προηγούμενους μήνες, μετά την Παρασκευή και πριν τη Δευτέρα κάθε βδομάδας δεν υπήρχα. Εντάξει τα πρωινα του Σαββάτου που έδινα το παρων στην πολυ απαιτητική παλιά δουλεία μου, μισο-υπήρχα για κάποιες ώρες... Οι Κυριακες με έβρισκαν έναν "ζωντανό - νεκρό". Ξέρω οτι βρήκα την λεπτή αυτή γραμμή που χωρίζει τη ζωή απο τον θάνατο, που χωρίζει το On από το Off... Όχι μόνο την βρήκα αλλά ένιωθα την ανάγκη να την συναντάω κάθε Κυριακή, να τυλίγομαι με αυτή τη γραμμή και να βυθίζομαι..

Βυθιζόμουν μέχρι εκεί που συναντούσα την επόμενη αγαπημένη μου ψευδαίσθηση, της επαναφοράς μου στη ζωή. Κάθε Κυριακή αναχωρούσα από αυτόν τον κόσμο χωρίς να έχω ενδιαφερθεί για την επιστροφή.. Στο πρώτο μου βήμα φεύγοντας συναντούσα ένα πρόσωπο που μοιραστήκαμε πολλα μαζί μεταξύ των οποίων και τον μεγαλύτερο πόνο μέχρι τώρα στη ζωή μας. Αλλά και τη μεγαλύτερη χαρά..

Αυτή τη χαρά συναντούσα στο επόμενο βήμα μου. Νιώθοντας ότι μου φεύγει η ζωή από το σώμα μου έβλεπα μπροστά μου τη στιγμή που το φώς της ζωής συναντούσε για πρώτη φορά τα μάτια της κόρης μου. Εικόνες που όχι απλά σου χαράζουν την ψυχή αλλά σ'την τραντάζουν συθέμελα... Εκεί στην αίθουσα τοκετού βλέπεις μια ζωή να δίνει ζωή σε μια άλλη, ξεχωρίζοντας τους ήχους ακους με τα αυτιά σου το θαύμα της πρώτης ανάσας! Το ζωογόνο οξυγόνο να γεμίζει τα πνευμόνια της ψυχής μου, και να της δίνει ζωή, να της δίνει χρώμα στα μάτια που θα γυρίσουν να σε κοιτάξουν, δεν ξέρω τι είδες σ'αυτή την ματιά καρδούλα μου, αλλα εγώ σ'αυτή την ματιά είδα τον πλανήτη μου να αλλάζει ήλιο. Αυτό ένιωσα σ'αυτή τη νέα ανατολή...

Η εικόνα συμπληρώνονταν από αυτό που δεν έζησα μέχρι τώρα, το χεράκι της να με αγγίζει στο πρόσωπο, να μου δίνει το πιο τρυφερό χάδι του σύμπαντος... Κι ενώ είμαι έτοιμος να αφεθώ στο σύμπαν, στο άλλο χεράκι της κρατάει το εισητήριο της επιστροφής μου, εδω στη ζωή. Θέλει να την δω να μεγαλώνει από όσο πιο κοντά γίνεται; Πως μπορώ να ξέρω τι θέλει, αυτό που ξέρω είναι ότι θέλω πολύ να είμαι κοντά της όσο γίνεται και να την καμαρώνω...

Το τέλος του ταξιδιου με βρίσκει Δευτέρα πρωί, έτοιμο να αναχωρήσω για το σκληρό 12 ώρο (αν όλα πάνε καλά) της δουλειάς, όπου ξεχνάς ότι είσαι άνθρωπος.. Όπως δεν ήμουν άνθρωπος και για τις προηγούμενες 36 τουλάχιστον ώρες που η ψυχή μου δεν ήταν στο σώμα μου, κι αυτό ακυβέρντο χτυπουσε στα βράχια...

Όλα αυτά γίνονταν τα προηγούμενα Σαββατοκύριακα. τώρα έχω μπροστά μου τον χάρτη πάλι για να χαράξω την πορεία μου. Σήμερα παρέα με την μοναξιά μου, αύριο γιατί όχι με μια καινούρια αγάπη, μεθαύριο μαζί μας και η κόρη μου... Η αισιοδοξία μου ήταν πάντα χαρακτηριστικό μου, την έχασα για λίγο, αλλά τώρα πατάω στη Γη και δεν σκοπεύω να την αφήσω (ούτε την αισιοδοξία, ούτε την Γη).
Θα φτιαξω κι άλλο καφέ και αφήνω την γεωγραφία για αργότερα...

Δεν υπάρχουν σχόλια: