Πολλά και διάφορα γεγονότα με κράτησαν μακριά από εδώ... Κοντεύουν 6 μήνές! Πώς περνάει ο καιρός.... Αλλά τελικά όταν νίώθεις κάτι να είναι ένα κομμάτι από σένα, δύσκολα το αποχωρίζεσαι....
Έτσι με 2 σκόρπιες σκέψεις αποφάσισα να δείξω στο "ημερολόγιο" αυτό οτι είμαι ακόμα εδώ..
Πρίν ξεκινήσω να γράφω έριξα μια ματιά σε διάφορα blog και είδα τι γράφουν.. Όλα πολύ ωραία και το καθένα είχε το δικό του ξεχωριστό ενδιαφέρον... Σκεφτόμουν ότι αν είχα αυτήν εδώ την "διέξοδο" όταν ήμουν 16-19 χρονών για να εξέφραζα τότε όλα όσα είχα την ανάγκη να βγάλω κάπου, τότε ίσως η ζωή μου να ήταν διαφορετική.
Γιατί το λέω αυτό. Πρώτα γιατί βλέπω σήμερα κάποια blog που ασχολούνται για παράδειγμα με την αθλητική ειδησιογραφία.. Σε αυτήν την ηλικία είχα μεγάλη τρέλα κι εγω με αυτό ακριβώς. Σχεδόν για οποιοδήποτε άθλημα σε οποιαδήποτε κατηγορία... Είχα ένα τετράδιο και έγραφα αποτελέσματα, έβγαζα διάφορα στατιστικά.. και όλα αυτά τα έβλεπα μόνο εγω! Είχα ενδιαφέρον να μάθω τις ειδήσεις... Αν είχα τότε την δυνοτότητα να τα δημοσίευα κάπου τόσο άνετα ίσως να ανακάλυπτα τότε, οτι θα πρεπε να κάνω κάτι άλλο στη ζωή μου, ειδικά αν έβλεπα οτι αυτό που έκανα πήγαινε καλά... Τώρα αν θα αλλαζε προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο.... Μάλλον δεν θα το μάθει κανείς ποτέ...
Το λέω αυτό και για έναν ακόμα λόγο. Στην ηλικία αυτή είχα πολλά πράγματα καταπιεσμένα μέσα μου... Ίσως αν έβγαιναν αυτά προς οποιαδήποτε διέξοδο και δεν έμεναν μέσα μου... ίσως... ίσως η ζωή μου να ήταν αλλιώς... Καλύτερη όμως;
Δεν μετανίωνω για τίποτα από την ζωή μου όπως την έχω ζήσει μέχρι τώρα, αλλά όμως σκέφτομαι καμμιά φορά οτι κατι πολύ μικρές αποφάσεις στην καθημερινή μας ζωή πόσο πολύ μπορούν να αλλάξουν την πορεία της ζωής μας. Άσε που πάντα θα μένει άλυτη η απορία αν τότε έκανα αυτό που θα ήμουν σήμερα;
Δευτέρα 26 Νοεμβρίου 2007
Παρασκευή 1 Ιουνίου 2007
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ...
«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»
(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)
«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας...»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.
Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com/, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.
«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)
Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ: «Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας» Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:
* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.
* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").
ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ
(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)
«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας...»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.
Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com/, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.
«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)
Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ: «Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας» Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:
* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.
* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").
ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ
Πέμπτη 3 Μαΐου 2007
Blogs
Πριν λίγες μέρες εγραφα εδώ τη σκέψη μου οτι είμαι αισιόδοξος πως μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο ολόκληρο με την φωνή που αποκτήσαμε απο τα blogs μας. Τα σκέφτομαι τώρα στον απόηχο για το τι έγινε με την Αμαλία - fakellaki (http://fakellaki.blogspot.com/).
Η κοπέλα μεσα σε όλες αυτές τις δυσκολίες που περνούσε έγραψε, μοιραστικε τις δυσκολές στιγμές της, τις σκέψεις και τα συναισθήματα της και συγκλόνισε..
Συγκλόνισε πολλούς αναγνώστες της, η ιστορία της διαδόθηκε, μεταδόθηκε απο όλα τα μεσα ενημέρωσης, άγγιξε το κράτος (υπουργούς, αντιπολίτευση).
Το κράτος δεν θα αλλάξει αύριο αλλα είναι μια αρχή, για να καταλάβουμε πόση δύναμη έχει η φωνή μας απο εδώ. Όλοι ξέρουμε οτι ο κόσμος μας έχει τα στραβά και τα ανάποδα του. Ας τα φέρουμε εδώ ας φωνάξουμε για ότι είναι στραβο και θα κάνουμε κάτι: μια αρχή! Αρχή για να γίνει καλύτερος ο πλανήτης μας..
Για την Αμαλία αυτό που μπορώ να πώ μόνο είναι οτι προσεύχομαι για εκείνη να μην πάψει ποτέ να έχει το θάρρος και την δύναμη που την έχει φέρει ηρωικά ως εδω.
Η κοπέλα μεσα σε όλες αυτές τις δυσκολίες που περνούσε έγραψε, μοιραστικε τις δυσκολές στιγμές της, τις σκέψεις και τα συναισθήματα της και συγκλόνισε..
Συγκλόνισε πολλούς αναγνώστες της, η ιστορία της διαδόθηκε, μεταδόθηκε απο όλα τα μεσα ενημέρωσης, άγγιξε το κράτος (υπουργούς, αντιπολίτευση).
Το κράτος δεν θα αλλάξει αύριο αλλα είναι μια αρχή, για να καταλάβουμε πόση δύναμη έχει η φωνή μας απο εδώ. Όλοι ξέρουμε οτι ο κόσμος μας έχει τα στραβά και τα ανάποδα του. Ας τα φέρουμε εδώ ας φωνάξουμε για ότι είναι στραβο και θα κάνουμε κάτι: μια αρχή! Αρχή για να γίνει καλύτερος ο πλανήτης μας..
Για την Αμαλία αυτό που μπορώ να πώ μόνο είναι οτι προσεύχομαι για εκείνη να μην πάψει ποτέ να έχει το θάρρος και την δύναμη που την έχει φέρει ηρωικά ως εδω.
Τετάρτη 25 Απριλίου 2007
Συννεφιά το Απόγευμα
Μοναξιά, μοναξιά, μοναξιά...
Ανεβαίνω στο μηχανακι και φεύγω, ο αέρας κάνει αμέσως τα μάτια μου να δακρύσουν... Ο αέρας; Το μυαλό μου το νιώθω εντελως κολλημένο.. εντελώς. Νιώθω οτι χάνω τα λογικά μου.. Τα χάνω! Ακούω την φωνή μου πνιχτή να σπαράζει μέσα από το κρανος.. Νιώθω οτι θέλω να σωριαστω επι τόπου κάτω εδω στη μέση της λεωφόρου.. Δεν το κάνω όμως, αρα ελπίζω οτι ακόμα κάτι εχει μείνει στο κεφάλι μου..
Γιατί νιώθω τόσο μόνος; Που είσαι γλυκιά μου να σου πω για την μοναξιά μου; Εσύ που μου έχεις πει οτι μ'αγαπάς. Γιατί νιώθω τόσο μόνος; Γιατι νιώθω οτι μου έχει λείψει να ακούσω απο κάποιον μια γλυκιά κουβέντα, γιατι νιώθω την ανάγκη να νιώσω μια τρυφερη αγκαλιά με στοργή; Γιατί νιωθω έτσι αφου χτες ημασταν στο κρεβάτι μαζι, και με αγκάλιασες όταν στο ζήτησα και μου είπες οτι μ'αγαπας όταν σε ρώτησα..
Γιατί βρέθηκα στην οδό Φυλής τώρα και κοιτάζω όλα τα πρόσωπα που περνούν στα μάτια με λαχτάρα μήπως και ακούσω απο κάπου πάλι οτι μ'άγαπουν, μήπως και βρέθω σε μια αγκαλια πάλι και ξεγελαστώ οτι δεν είμαι μόνος...
Σκέφτομαι μήπως είναι τοσο άδικος κόπος το να παλεύεις την μοναξιά σ'αυτή τη ζωή σαν να ψάχνεις να βρείς την αγάπη στην Φυλής;
Ανεβαίνω στο μηχανακι και φεύγω, ο αέρας κάνει αμέσως τα μάτια μου να δακρύσουν... Ο αέρας; Το μυαλό μου το νιώθω εντελως κολλημένο.. εντελώς. Νιώθω οτι χάνω τα λογικά μου.. Τα χάνω! Ακούω την φωνή μου πνιχτή να σπαράζει μέσα από το κρανος.. Νιώθω οτι θέλω να σωριαστω επι τόπου κάτω εδω στη μέση της λεωφόρου.. Δεν το κάνω όμως, αρα ελπίζω οτι ακόμα κάτι εχει μείνει στο κεφάλι μου..
Γιατί νιώθω τόσο μόνος; Που είσαι γλυκιά μου να σου πω για την μοναξιά μου; Εσύ που μου έχεις πει οτι μ'αγαπάς. Γιατί νιώθω τόσο μόνος; Γιατι νιώθω οτι μου έχει λείψει να ακούσω απο κάποιον μια γλυκιά κουβέντα, γιατι νιώθω την ανάγκη να νιώσω μια τρυφερη αγκαλιά με στοργή; Γιατί νιωθω έτσι αφου χτες ημασταν στο κρεβάτι μαζι, και με αγκάλιασες όταν στο ζήτησα και μου είπες οτι μ'αγαπας όταν σε ρώτησα..
Γιατί βρέθηκα στην οδό Φυλής τώρα και κοιτάζω όλα τα πρόσωπα που περνούν στα μάτια με λαχτάρα μήπως και ακούσω απο κάπου πάλι οτι μ'άγαπουν, μήπως και βρέθω σε μια αγκαλια πάλι και ξεγελαστώ οτι δεν είμαι μόνος...
Σκέφτομαι μήπως είναι τοσο άδικος κόπος το να παλεύεις την μοναξιά σ'αυτή τη ζωή σαν να ψάχνεις να βρείς την αγάπη στην Φυλής;
Πέμπτη 19 Απριλίου 2007
Σημάδια που μας αφήνει ο Χρόνος
Πολλές φορές έχει τύχει να πέσει το μάτι μου σε κάποιο σημαδάκι που έχει μείνει πια στο δέρμα από παλιά πληγή και σκέφτομαι ότι ο λόγος που έχει μείνει είναι για να θυμόμαστε με ποιόν τρόπο την αποκτήσαμε την πληγή εκείνη.
Όπως εκείνη την λεπτή γραμμούλα πίσω στην δεξιά γάμπα μου, είναι εκεί για να μου θυμίζει εκείνο καλοκαίρι, θα τελείωνα το δημοτικό μάλλον, που είχα σκαρφαλώσει στη παλιά και σάπια αμυγδαλιά που είχαμε τότε στο χωραφάκι μας και έπαιζα με την αδερφή μου. Μας είδε η μητέρα μας και μας έβαλε τις φωνές για να κατεβούμε απο εκεί γιατί μπορεί να σπάσει κάποιο κλαδί κι εκείνη ακριβώς την στιγμή σπάει το κλαδί που ήμουν εγω... Δεν ήμουν ψηλά αλλά πέφτωντας τρίφτικα και στον μαντρότοιχο που ήταν απο κάτω και έκανα μια πολυ "καλή" πληγη, παράσημο για εκείνη την ηλικία..
Ίσως αν ψάξω θα βρώ σημάδια που να μου θυμίσουν και πιο επώδυνες πληγές (στην προηγούμενη ιστορία θυμάμαι πιο έντονα τις φωνές και το ξύλο απο τους γονείς μετα, παρά πόνο από την πληγή..), αλλά σκεφτόμουν οτι με αυτόν τον τρόπο και με άλλους τρόπους ο χρόνος, η κάθε χρονική στιγμή, αφήνει τα σημάδια της στο σώμα μας για να μην τις ξεχνάμε, τι γίνεται όμως με τα σημάδια που μένουν χαραγμένα στην ψυχή μας; Τα βλέπουμε; Μας θυμίζουν κάτι;
Θυμήθηκα όταν πριν από μερικά χρόνια είχε πεθάνει ένας θείος μου, ένας θάνατος είναι σίγουρα μεγάλη δοκιμασία,2-3 μέρες μετά την κηδεία, ημέρα Κυριακή πήγα από νωρίς το πρωί να περάσω λίγη ώρα με την θεία μου, αδελφή της μητέρας μου, να την βοηθήσω όπως μπορώ στις δύσκολες εκείνες στιγμές..Κάποια στιγμή μου λέει "Κώστα, εγώ δεν θα μείνω μόνη, δεν αντέχω, θα πάω να τον βρώ"
-Έλα θεία σταμάτα τις βλακείες, δεν είσαι μόνη, όλοι εμείς γύρω σου τι κάνουμε;
-Κώστα στο λέω, δεν θα αντέξω μόνη μου..
Κάποια στιγμή έφυγα μιας και είχα κανονίσει και για καφέ, την άφησα μόνη...
Γυρίζοντας σπίτι μου 2-3 ώρες μετά βρίσκω την μητέρα μου ανύσηχη γιατι η θεία μου δεν απαντούσε στο τηλέφωνο..
Τρέχω στο σπίτι της χτυπάω πόρτα δεν απαντούσε κανείς, ήταν και κλειδωμένη.Σκαρφαλώνω και καταφέρνω να φτάσω στην πίσω αυλή και μπαίνω απο την πίσω πόρτα που ήταν ανοιχτή. Βλέπω στο τραπέζι της κουζίνας ένα ξυράφι με λίγο αίμα..
Από αυτό το σημείο και μετά ακόμα και τώρα που θυμάμαι εκείνες τις στιγμες νιώθω οτι η αναπνοή μου έχει σταματήσει όπως και τότε..
Προχωράω και την βρίσκω στο κρεβάτι, σε μια απίστευτα μεγάλη κόκκινη λίμνη, ανέπνεε και με κοίταξε..
Ειδοποίησα ασθενοφόρο, περίμενα σαν ένα αιώνα για να έρθει, ήρθε, μιλούσε με τους νοσηλευτές μου μίλησε και μένα μέσα στο ασθενοφόρο, την βάλαμε στο χειρουργιο, και μια ώρα μετά όλα είχαν τελειώσει.. Πήγε για να βρεί τον άντρα της..
Θυμάμαι την επόμενη μέρα στην κηδεία, δεύτερη μέσα σε 3 μέρες, που σκεφτόμουν είναι δυνατόν να είναι αλήθινα όλα αυτά; Εγώ τα ζω όλα αυτά;
Κι αν εκείνο το καλόκαιρι που ήμουν στο δημοτικό απέφυγα να ξανασκαρφαλώσω σε αμυγδαλιές, τώρα ακόμα δεν μπορώ ούτε να κοιτάξω, ούτε να αγγίξω τέτοια ξυραφια..
Υπάρχουν ίσως μερικά σημάδια στην ψυχή που ανυπομονώ να γίνουν σαν εκείνη την δυσδιάκριτη για τους άλλους λεπτή γραμμούλα..
Όπως εκείνη την λεπτή γραμμούλα πίσω στην δεξιά γάμπα μου, είναι εκεί για να μου θυμίζει εκείνο καλοκαίρι, θα τελείωνα το δημοτικό μάλλον, που είχα σκαρφαλώσει στη παλιά και σάπια αμυγδαλιά που είχαμε τότε στο χωραφάκι μας και έπαιζα με την αδερφή μου. Μας είδε η μητέρα μας και μας έβαλε τις φωνές για να κατεβούμε απο εκεί γιατί μπορεί να σπάσει κάποιο κλαδί κι εκείνη ακριβώς την στιγμή σπάει το κλαδί που ήμουν εγω... Δεν ήμουν ψηλά αλλά πέφτωντας τρίφτικα και στον μαντρότοιχο που ήταν απο κάτω και έκανα μια πολυ "καλή" πληγη, παράσημο για εκείνη την ηλικία..
Ίσως αν ψάξω θα βρώ σημάδια που να μου θυμίσουν και πιο επώδυνες πληγές (στην προηγούμενη ιστορία θυμάμαι πιο έντονα τις φωνές και το ξύλο απο τους γονείς μετα, παρά πόνο από την πληγή..), αλλά σκεφτόμουν οτι με αυτόν τον τρόπο και με άλλους τρόπους ο χρόνος, η κάθε χρονική στιγμή, αφήνει τα σημάδια της στο σώμα μας για να μην τις ξεχνάμε, τι γίνεται όμως με τα σημάδια που μένουν χαραγμένα στην ψυχή μας; Τα βλέπουμε; Μας θυμίζουν κάτι;
Θυμήθηκα όταν πριν από μερικά χρόνια είχε πεθάνει ένας θείος μου, ένας θάνατος είναι σίγουρα μεγάλη δοκιμασία,2-3 μέρες μετά την κηδεία, ημέρα Κυριακή πήγα από νωρίς το πρωί να περάσω λίγη ώρα με την θεία μου, αδελφή της μητέρας μου, να την βοηθήσω όπως μπορώ στις δύσκολες εκείνες στιγμές..Κάποια στιγμή μου λέει "Κώστα, εγώ δεν θα μείνω μόνη, δεν αντέχω, θα πάω να τον βρώ"
-Έλα θεία σταμάτα τις βλακείες, δεν είσαι μόνη, όλοι εμείς γύρω σου τι κάνουμε;
-Κώστα στο λέω, δεν θα αντέξω μόνη μου..
Κάποια στιγμή έφυγα μιας και είχα κανονίσει και για καφέ, την άφησα μόνη...
Γυρίζοντας σπίτι μου 2-3 ώρες μετά βρίσκω την μητέρα μου ανύσηχη γιατι η θεία μου δεν απαντούσε στο τηλέφωνο..
Τρέχω στο σπίτι της χτυπάω πόρτα δεν απαντούσε κανείς, ήταν και κλειδωμένη.Σκαρφαλώνω και καταφέρνω να φτάσω στην πίσω αυλή και μπαίνω απο την πίσω πόρτα που ήταν ανοιχτή. Βλέπω στο τραπέζι της κουζίνας ένα ξυράφι με λίγο αίμα..
Από αυτό το σημείο και μετά ακόμα και τώρα που θυμάμαι εκείνες τις στιγμες νιώθω οτι η αναπνοή μου έχει σταματήσει όπως και τότε..
Προχωράω και την βρίσκω στο κρεβάτι, σε μια απίστευτα μεγάλη κόκκινη λίμνη, ανέπνεε και με κοίταξε..
Ειδοποίησα ασθενοφόρο, περίμενα σαν ένα αιώνα για να έρθει, ήρθε, μιλούσε με τους νοσηλευτές μου μίλησε και μένα μέσα στο ασθενοφόρο, την βάλαμε στο χειρουργιο, και μια ώρα μετά όλα είχαν τελειώσει.. Πήγε για να βρεί τον άντρα της..
Θυμάμαι την επόμενη μέρα στην κηδεία, δεύτερη μέσα σε 3 μέρες, που σκεφτόμουν είναι δυνατόν να είναι αλήθινα όλα αυτά; Εγώ τα ζω όλα αυτά;
Κι αν εκείνο το καλόκαιρι που ήμουν στο δημοτικό απέφυγα να ξανασκαρφαλώσω σε αμυγδαλιές, τώρα ακόμα δεν μπορώ ούτε να κοιτάξω, ούτε να αγγίξω τέτοια ξυραφια..
Υπάρχουν ίσως μερικά σημάδια στην ψυχή που ανυπομονώ να γίνουν σαν εκείνη την δυσδιάκριτη για τους άλλους λεπτή γραμμούλα..
Τετάρτη 18 Απριλίου 2007
Μία άλλη Πανεπιστημίου...
Τον τελευταίο καιρό που δουλεύω στο κέντρο έχω πολυ συχνά την ευκαιρία να περπατάω στην Πανεπιστημίου. Είναι κάτι που μου αρέσει πολύ να κάνω, να περπατώ και να βλέπω κόσμο, να παρατηρώ τον καθένα ξεχωριστά, από την οποιαδήποτε παραμικρή κίνηση του, να προσπαθώ να δω κάτι από το ποιός είναι και όχι τόσο το τι θέλει να δείχνει..
Δεν είμαι ούτε μάγος ούτε τίποτα το σχετικό και ούτε λέω οτι κάνω εύστοχες διαγνώσεις αλλά μ'αρέσει να προσπαθώ να δω ποιός/α κρύβεται πραγματικά κάτω απο το κουστούμι/ταγερ για παράδειγμα.
Χτές το βράδυ το πέρασα μπροστά στον υπολογιστή μου διαβάζοντας blogs. Μπορώ να πω συναρπαστική βραδυά γιατι έτσι βλέπεις πολλά. Ανθρώπους και πράγματα που χαίρεσαι να γνωρίζεις και άλλους όχι και τόσο. Το φανταζόμουν σαν να περπατούσα στην γεμάτη από κόσμο Πανεπιστημίου, όπου αντι να κοιτάς τον κόσμο να σε προσπερνάει, τον άκουγες να σου μιλάει. Πάλι προσπαθούσα να δω κάτω απο τα λόγια και τις σκέψεις των ανθρώπων αυτών ποιος πραγματικά βρίσκεται. Όμως αυτός ο τρόπος είναι πιο ωραίος γιατι οσο και να'ναι είναι πιο ωραίο να ΄σχηματίσεις μια εικόνα για τον χαρακτήρα κάποιου μέσα απο μια φαντασίωση ή έστω μία σκέψη του, παρά απο τον τρόπο που θα σε κοιτάξει π.χ.
Αυτό που σκεφτόμουν είναι οτι κοιτάζοντας τον κόσμο μέσα απο αυτήν την ματιά βλέπω οτι υπάρχουν άνθρωποι πολύ ωραίοι, με ενδιαφέρον για τους γύρω τους, για τον κόσμο μας, για όλους. Άνθρωποι με τρομερό χιούμορ, με πολυ αγάπη, με τόσο ερωτισμό..
Οι σκέψεις και τα συναισθήματα αυτά πιστεύω πάντα υπήρχαν κρυμμένα. Τώρα όμως για πρώτη φορά στην ιστορία του πλανήτη γίνονται δημόσιες και μπορούν να διαβαστούν άμεσα από όλους. Αυτο λειτουργεί σαν πολλαπλασιαστής αφού φέρνουν κι άλλες ακόμα πιο ωραίες σκέψεις στο φως..Που το πάω; Στο ότι ο κόσμος μας έχει ελπίδες να γίνει πιο ωραίος, πιο ανθρώπινος. Πώς; Με όλες αυτές τις σκέψεις που μοιραζόμαστε απο εδώ. Καλά, με τις σκέψεις θα αλλάξει ο κόσμος; Όχι αλλά από κάπου πρέπει να γίνει μια αρχή, άλλωστε δεν πρόκειται τίποτα να αλλάξει από την μια μέρα στην άλλη..
Έτσι αισιόδοξα κλείνω σήμερα τις σκέψεις μου, έχοντας στο μυαλό μου την εικόνα αυτής της Πανεπιστημίου με τον πολύ κόσμο να σου λέει όλα όσα σκέφτεται και αισθάνεται..
Θα επανέλθω ξανά με σκέψεις μου απο αυτά που είδα στην πολύβουη λεωφόρο μας...
Δεν είμαι ούτε μάγος ούτε τίποτα το σχετικό και ούτε λέω οτι κάνω εύστοχες διαγνώσεις αλλά μ'αρέσει να προσπαθώ να δω ποιός/α κρύβεται πραγματικά κάτω απο το κουστούμι/ταγερ για παράδειγμα.
Χτές το βράδυ το πέρασα μπροστά στον υπολογιστή μου διαβάζοντας blogs. Μπορώ να πω συναρπαστική βραδυά γιατι έτσι βλέπεις πολλά. Ανθρώπους και πράγματα που χαίρεσαι να γνωρίζεις και άλλους όχι και τόσο. Το φανταζόμουν σαν να περπατούσα στην γεμάτη από κόσμο Πανεπιστημίου, όπου αντι να κοιτάς τον κόσμο να σε προσπερνάει, τον άκουγες να σου μιλάει. Πάλι προσπαθούσα να δω κάτω απο τα λόγια και τις σκέψεις των ανθρώπων αυτών ποιος πραγματικά βρίσκεται. Όμως αυτός ο τρόπος είναι πιο ωραίος γιατι οσο και να'ναι είναι πιο ωραίο να ΄σχηματίσεις μια εικόνα για τον χαρακτήρα κάποιου μέσα απο μια φαντασίωση ή έστω μία σκέψη του, παρά απο τον τρόπο που θα σε κοιτάξει π.χ.
Αυτό που σκεφτόμουν είναι οτι κοιτάζοντας τον κόσμο μέσα απο αυτήν την ματιά βλέπω οτι υπάρχουν άνθρωποι πολύ ωραίοι, με ενδιαφέρον για τους γύρω τους, για τον κόσμο μας, για όλους. Άνθρωποι με τρομερό χιούμορ, με πολυ αγάπη, με τόσο ερωτισμό..
Οι σκέψεις και τα συναισθήματα αυτά πιστεύω πάντα υπήρχαν κρυμμένα. Τώρα όμως για πρώτη φορά στην ιστορία του πλανήτη γίνονται δημόσιες και μπορούν να διαβαστούν άμεσα από όλους. Αυτο λειτουργεί σαν πολλαπλασιαστής αφού φέρνουν κι άλλες ακόμα πιο ωραίες σκέψεις στο φως..Που το πάω; Στο ότι ο κόσμος μας έχει ελπίδες να γίνει πιο ωραίος, πιο ανθρώπινος. Πώς; Με όλες αυτές τις σκέψεις που μοιραζόμαστε απο εδώ. Καλά, με τις σκέψεις θα αλλάξει ο κόσμος; Όχι αλλά από κάπου πρέπει να γίνει μια αρχή, άλλωστε δεν πρόκειται τίποτα να αλλάξει από την μια μέρα στην άλλη..
Έτσι αισιόδοξα κλείνω σήμερα τις σκέψεις μου, έχοντας στο μυαλό μου την εικόνα αυτής της Πανεπιστημίου με τον πολύ κόσμο να σου λέει όλα όσα σκέφτεται και αισθάνεται..
Θα επανέλθω ξανά με σκέψεις μου απο αυτά που είδα στην πολύβουη λεωφόρο μας...
Παρασκευή 13 Απριλίου 2007
Η Ζωή Αρχίζει Όταν Κλείνει η TV...
Ώρα 8:20΄ και νομίζεις οτι ακούγεται ένα βουητό πάνω απο την πόλη..
Με πάθος να δικάζουν, να ανακρίνουν, να αποφασίζουν, βρίσκουν ενόχους καμμια φορά βρίσκουν και κατηγορουμένους... με πάθος πάντα από το "παράθυρο"...
Και όλοι τους κοιτάζουμε άφωνοι που εξιχνιάζουν με τόση άνεση τα μυστήρια, τα εγκλήματα, που με τόσο πάθος αποδίδουν την δική τους δικαιοσύνη..
Κάποτε η λέξη παράθυρο ήταν λέξη ευχάριστη, λέξη καλή. Τώρα.. κακή.
Δεν περίμενα ποτέ οτι θα ένιωθα τόση ανακούφιση κλείνοντας παράθυρα (κλείνοντας την tv), κι όμως είναι μεγάλη ανακούφιση.. Ουφ!
Με πάθος να δικάζουν, να ανακρίνουν, να αποφασίζουν, βρίσκουν ενόχους καμμια φορά βρίσκουν και κατηγορουμένους... με πάθος πάντα από το "παράθυρο"...
Και όλοι τους κοιτάζουμε άφωνοι που εξιχνιάζουν με τόση άνεση τα μυστήρια, τα εγκλήματα, που με τόσο πάθος αποδίδουν την δική τους δικαιοσύνη..
Κάποτε η λέξη παράθυρο ήταν λέξη ευχάριστη, λέξη καλή. Τώρα.. κακή.
Δεν περίμενα ποτέ οτι θα ένιωθα τόση ανακούφιση κλείνοντας παράθυρα (κλείνοντας την tv), κι όμως είναι μεγάλη ανακούφιση.. Ουφ!
Αδικία και Κακία
Με αφορμή το προηγούμενο post μου ήρθαν στο μυαλό οι σκέψεις μου για την αδικία και την κακία.
Για την αδικία αυτό που λέω είναι οτι όταν την αντιληφθώ να συμβαίνει είτε σε βάρος μου είτε οπουδήποτε αλλού, θα με κάνει να βγάλω τον χειρότερο μου εαυτό, σίγουρα. Με πνίγει, τρελαίνομαι! Πως το λένε;! Τέτοια τρέλλα...
Για την κακία... Την φοβάμαι είναι η αλήθεια. Βασικά φοβάμαι τον κακό άνθρωπο, αυτόν που θέλει να σου κάνει κακό. Τον φοβάμαι γιατί πιστεύω οτι όταν κάποιος θέλει να σου κάνει κακό, θα στο κάνει σίγουρα με κάποιον τροπο.Μπορεί να καταφέρεις να αποφύγεις, να προφυλαχτείς απο κάποια, αλλα κάτι έστω μικρό κακό θα σου κάνει, που στη συνέχεια, με τον χρόνο αυτό το μικρό κακό δεν ξέρεις και πως μπορεί να εξελιχθει...
Τελικά είναι τόσο εύκολο να κάνεις κακό σε κάποιον και πολύ, πολύ πιο δύσκολο να κάνεις καλό... (Τι αδικία ειναι κι αυτή;!!)
Για την αδικία αυτό που λέω είναι οτι όταν την αντιληφθώ να συμβαίνει είτε σε βάρος μου είτε οπουδήποτε αλλού, θα με κάνει να βγάλω τον χειρότερο μου εαυτό, σίγουρα. Με πνίγει, τρελαίνομαι! Πως το λένε;! Τέτοια τρέλλα...
Για την κακία... Την φοβάμαι είναι η αλήθεια. Βασικά φοβάμαι τον κακό άνθρωπο, αυτόν που θέλει να σου κάνει κακό. Τον φοβάμαι γιατί πιστεύω οτι όταν κάποιος θέλει να σου κάνει κακό, θα στο κάνει σίγουρα με κάποιον τροπο.Μπορεί να καταφέρεις να αποφύγεις, να προφυλαχτείς απο κάποια, αλλα κάτι έστω μικρό κακό θα σου κάνει, που στη συνέχεια, με τον χρόνο αυτό το μικρό κακό δεν ξέρεις και πως μπορεί να εξελιχθει...
Τελικά είναι τόσο εύκολο να κάνεις κακό σε κάποιον και πολύ, πολύ πιο δύσκολο να κάνεις καλό... (Τι αδικία ειναι κι αυτή;!!)
Τετάρτη 11 Απριλίου 2007
Αδικίες της Ζωής
Ο τίτλος είναι πολύ φτωχός για να περιγράψει μια κόλαση που υποχρεωτικά ζεί εδώ κι ένα χρόνο μία οικογένεια.
Θα παραπέμψω σε links νομίζω οτι η παεριγραφή τους είναι αρκετή.
http://www.enet.gr/online/online_fpage_text/dt=10.04.2007,id=19702756
http://www.alithia.gr/newspaper/2006/12052006/12052006,15622.html
http://www.chiosnews.com/cn542007909410.asp
Αυτό που θα πω εγώ είναι οτι στην Ελλάδα της ΕΕ του 21ου αιώνα, πίσω στο νησί, είναι η μάνα και ο πατέρας της Αγγελικής, είναι ο 10χρονος γιος και η 8 χρονη κόρη της, μαζί και ο Θοδωρής που είναι πάντα δίπλα της στην Στοκχόλμη που ανναρωτιούνται: Το κράτος κρίνει οτι δεν υπάρχει κανείς υπεύθυνος για να πληρώσει την ανευθυνότητα του; Σεκιουριτάδες, γιατροί την έβγαλαν καθαρη. Η ευθιξία των υπευθύνων εξαντλήθηκε στο να κατηγορήσουν την δημοσιογράφο για υπερβάλλον ζήλο..Η Αγγελική και οι άνθρωποι της, σε τι φταίξανε και πληρώνουν εκείνοι;
Θα παραπέμψω σε links νομίζω οτι η παεριγραφή τους είναι αρκετή.
http://www.enet.gr/online/online_fpage_text/dt=10.04.2007,id=19702756
http://www.alithia.gr/newspaper/2006/12052006/12052006,15622.html
http://www.chiosnews.com/cn542007909410.asp
Αυτό που θα πω εγώ είναι οτι στην Ελλάδα της ΕΕ του 21ου αιώνα, πίσω στο νησί, είναι η μάνα και ο πατέρας της Αγγελικής, είναι ο 10χρονος γιος και η 8 χρονη κόρη της, μαζί και ο Θοδωρής που είναι πάντα δίπλα της στην Στοκχόλμη που ανναρωτιούνται: Το κράτος κρίνει οτι δεν υπάρχει κανείς υπεύθυνος για να πληρώσει την ανευθυνότητα του; Σεκιουριτάδες, γιατροί την έβγαλαν καθαρη. Η ευθιξία των υπευθύνων εξαντλήθηκε στο να κατηγορήσουν την δημοσιογράφο για υπερβάλλον ζήλο..Η Αγγελική και οι άνθρωποι της, σε τι φταίξανε και πληρώνουν εκείνοι;
ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΘΕΟΣ
-
Πόσα ποτάμια αίμα
Πόσα ποτάμια αίμα
Πόσα ποτάμια δάκρυ
Και πόσα παρακάλια
θέλεις ακόμα από μας;
-
Τώρα που τρελαθήκαμε
Και λύσσαξε η μπόρα
Αν ήσουνα ποτέ εδώ
πες μου που είσαι τώρα;
-
Αν είσαι θεός
Γιατί δεν μας λυπάσαι ;
Αν είσαι θεός
Γιατί δεν μας μιλάς ;
Αν είσαι θεός
Γιατί δεν μας θυμάσαι,
γιατί γυρνάς την πλάτη,
γιατί μας παρατάς ;
-
Στίχοι: Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!
Τρίτη 3 Απριλίου 2007
Για Πάντα Ερωτευμένος...
(Έρωτας στα 30 Βάλε Part II)
Η προχτεσινή σκέψη μου είχε να κάνει όπως είχα πει με συζήτηση περίπου συνομηλίκων. Συμμετείχαν παντρεμένα ζευγάρια και εργένηδες /-σες. Το σύνολο των συμμετεχόντων αναπολούσε τα χρόνια του σχολείου, τους έρωτες και.. τα σώματα τους (οι γυναίκες..).. Όλοι με την σκέψη ότι όλα πέρασαν και δεν ξαναγυρίζουν.
Η πρώτη μου σκέψη είναι οτι δεν θα πάψω να ζω τον έρωτα μου όπως θα τον ζούσα σαν μαθητής... Έχω σκεφτεί οτι γενικά βλέπω τον κόσμο και τους ανθρώπους, απο μέσα προς τα έξω. Όταν πρωτοαντικρύσω στην αγάπη μου την φωτιά που καίει μέσα της για μένα, για εμάς, αυτό θα αντικρίζω κάθε φορα που την κοιτάζω, κάθε φορά που την ονειρεύμαι. Δεν έχουν σημασία σημάδια του χρόνου στο σώμα, αυτά είναι αναλώσιμα όπως και το σώμα το ίδιο... Η ψυχή όμως..Εκεί είναι όλα. Η χαρά, η λύπη, η ευτυχία.. Η ευτυχία να ζείς τον έρωτα σου στην κάθε μέρα σου, να τον κάνουμε πιο δυνατό.. Η ευτυχία να απολαύσεις τους καρπούς αυτού του έρωτα... Η ευτυχία να να νιώθεις ερωτευμένος στην τελευταία πνοή..
Οι σκέψεις είναι ασυνάρτητες και μάλλον είμαι δυσνόητος απόψε... Είναι γιατί είμαι μεθυσμένος απο έρωτα!
Η προχτεσινή σκέψη μου είχε να κάνει όπως είχα πει με συζήτηση περίπου συνομηλίκων. Συμμετείχαν παντρεμένα ζευγάρια και εργένηδες /-σες. Το σύνολο των συμμετεχόντων αναπολούσε τα χρόνια του σχολείου, τους έρωτες και.. τα σώματα τους (οι γυναίκες..).. Όλοι με την σκέψη ότι όλα πέρασαν και δεν ξαναγυρίζουν.
Η πρώτη μου σκέψη είναι οτι δεν θα πάψω να ζω τον έρωτα μου όπως θα τον ζούσα σαν μαθητής... Έχω σκεφτεί οτι γενικά βλέπω τον κόσμο και τους ανθρώπους, απο μέσα προς τα έξω. Όταν πρωτοαντικρύσω στην αγάπη μου την φωτιά που καίει μέσα της για μένα, για εμάς, αυτό θα αντικρίζω κάθε φορα που την κοιτάζω, κάθε φορά που την ονειρεύμαι. Δεν έχουν σημασία σημάδια του χρόνου στο σώμα, αυτά είναι αναλώσιμα όπως και το σώμα το ίδιο... Η ψυχή όμως..Εκεί είναι όλα. Η χαρά, η λύπη, η ευτυχία.. Η ευτυχία να ζείς τον έρωτα σου στην κάθε μέρα σου, να τον κάνουμε πιο δυνατό.. Η ευτυχία να απολαύσεις τους καρπούς αυτού του έρωτα... Η ευτυχία να να νιώθεις ερωτευμένος στην τελευταία πνοή..
Οι σκέψεις είναι ασυνάρτητες και μάλλον είμαι δυσνόητος απόψε... Είναι γιατί είμαι μεθυσμένος απο έρωτα!
Καλημέρα!!
Μία απλή φωτογραφία από το κινητό μου. Δεν διεκδικεί καλλιτεχνικές δάφνες.. Ειδικά που σκέφτομαι οτι όταν την τραβούσα αλλιώς το είχα στο μυαλό μου το "κάδρο"...Απλά όποτε την κοιτάζω θυμάμαι οτι από την ανατολή εκείνης της μέρας ξεκίνησα να σκορπάω τα σύννεφα. Ήδη απ'όσα φαίνονται πιο πάνω έχουν φύγει αρκετά. Και το λέω με χαρά και περηφάνεια κι ας ακούγεται χαζό ή απλό.
Με αυτή την εικόνα και αυτή τη σκέψη τελειώνω τον... πρόλογο. Όσα είπα μέχρι σήμερα τα "θα ξεκινήσω", "ξεκινάω" κτλ είναι πια ιστορία.
Είμαι ο Κώστας που κυνηγάει τα όνειρα του όπως παλιά. Κι έχω πολλά...
Καλημέρα!!
Δευτέρα 2 Απριλίου 2007
ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΑ 30 ΒΑΛΕ ;...
Ναι αυτός είναι ο προβληματισμός μου.
Από προχτές προβληματισμος όμως...
Μέχρι το Σάββατο ένιωθα σιγουρος...
Ότι μια θα αξιωθώ να πραγματοποιήσω το όνειρο μου... να έχω την τύχη να πεθάνω στα γεράματα μου, πάντα ερωτευμένος...
Ο προβληματισμος μου έχει ξεκινήσει απο κουβέντα που είχα το Σάββατο με φίλους που πιστεύουν οτι μια ηλικία και μετά τελειώνουν οι έρωτες....
Δεν το δεχομαι!
Θα επανέλθω στο θέμα...
Πάντα Ασυμβίβαστος...
Από προχτές προβληματισμος όμως...
Μέχρι το Σάββατο ένιωθα σιγουρος...
Ότι μια θα αξιωθώ να πραγματοποιήσω το όνειρο μου... να έχω την τύχη να πεθάνω στα γεράματα μου, πάντα ερωτευμένος...
Ο προβληματισμος μου έχει ξεκινήσει απο κουβέντα που είχα το Σάββατο με φίλους που πιστεύουν οτι μια ηλικία και μετά τελειώνουν οι έρωτες....
Δεν το δεχομαι!
Θα επανέλθω στο θέμα...
Πάντα Ασυμβίβαστος...
Σάββατο 24 Μαρτίου 2007
ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΑΒ/ΚΟΥ
Σάββατο πρωί και απολαμβάνω τον πρωινό καφέ μου αραχτός στο σπίτι. Μια "πολυτέλεια" που είχα χρόνια να απολαύσω λόγω της δουλειάς μου. Κάποτε που ήταν μια αυτονόητη συνήθεια στον καφέ του Σαββάτου θα σκεφτόμουν πως θα μπορέσουμε με την καλή μου να απολαύσουμε και το τελευταίο δευτερόλεπτο του Σ/Κ. Σήμερα, παρέα με την μοναξιά μου, νιώθω οτι οι σκέψεις μου μοιραζονται μεταξύ του χτές και του προχτές...
Δεν με πειράζει που δεν θα κάνω σήμερα σχέδια για το πως θα περάσω το Σ/Κ. Θέλω κάποια στιγμή να φτάσω πάλι εκεί. Θα φτάσω όμως βήμα - βήμα. Τους προηγούμενους μήνες, μετά την Παρασκευή και πριν τη Δευτέρα κάθε βδομάδας δεν υπήρχα. Εντάξει τα πρωινα του Σαββάτου που έδινα το παρων στην πολυ απαιτητική παλιά δουλεία μου, μισο-υπήρχα για κάποιες ώρες... Οι Κυριακες με έβρισκαν έναν "ζωντανό - νεκρό". Ξέρω οτι βρήκα την λεπτή αυτή γραμμή που χωρίζει τη ζωή απο τον θάνατο, που χωρίζει το On από το Off... Όχι μόνο την βρήκα αλλά ένιωθα την ανάγκη να την συναντάω κάθε Κυριακή, να τυλίγομαι με αυτή τη γραμμή και να βυθίζομαι..
Βυθιζόμουν μέχρι εκεί που συναντούσα την επόμενη αγαπημένη μου ψευδαίσθηση, της επαναφοράς μου στη ζωή. Κάθε Κυριακή αναχωρούσα από αυτόν τον κόσμο χωρίς να έχω ενδιαφερθεί για την επιστροφή.. Στο πρώτο μου βήμα φεύγοντας συναντούσα ένα πρόσωπο που μοιραστήκαμε πολλα μαζί μεταξύ των οποίων και τον μεγαλύτερο πόνο μέχρι τώρα στη ζωή μας. Αλλά και τη μεγαλύτερη χαρά..
Αυτή τη χαρά συναντούσα στο επόμενο βήμα μου. Νιώθοντας ότι μου φεύγει η ζωή από το σώμα μου έβλεπα μπροστά μου τη στιγμή που το φώς της ζωής συναντούσε για πρώτη φορά τα μάτια της κόρης μου. Εικόνες που όχι απλά σου χαράζουν την ψυχή αλλά σ'την τραντάζουν συθέμελα... Εκεί στην αίθουσα τοκετού βλέπεις μια ζωή να δίνει ζωή σε μια άλλη, ξεχωρίζοντας τους ήχους ακους με τα αυτιά σου το θαύμα της πρώτης ανάσας! Το ζωογόνο οξυγόνο να γεμίζει τα πνευμόνια της ψυχής μου, και να της δίνει ζωή, να της δίνει χρώμα στα μάτια που θα γυρίσουν να σε κοιτάξουν, δεν ξέρω τι είδες σ'αυτή την ματιά καρδούλα μου, αλλα εγώ σ'αυτή την ματιά είδα τον πλανήτη μου να αλλάζει ήλιο. Αυτό ένιωσα σ'αυτή τη νέα ανατολή...
Η εικόνα συμπληρώνονταν από αυτό που δεν έζησα μέχρι τώρα, το χεράκι της να με αγγίζει στο πρόσωπο, να μου δίνει το πιο τρυφερό χάδι του σύμπαντος... Κι ενώ είμαι έτοιμος να αφεθώ στο σύμπαν, στο άλλο χεράκι της κρατάει το εισητήριο της επιστροφής μου, εδω στη ζωή. Θέλει να την δω να μεγαλώνει από όσο πιο κοντά γίνεται; Πως μπορώ να ξέρω τι θέλει, αυτό που ξέρω είναι ότι θέλω πολύ να είμαι κοντά της όσο γίνεται και να την καμαρώνω...
Το τέλος του ταξιδιου με βρίσκει Δευτέρα πρωί, έτοιμο να αναχωρήσω για το σκληρό 12 ώρο (αν όλα πάνε καλά) της δουλειάς, όπου ξεχνάς ότι είσαι άνθρωπος.. Όπως δεν ήμουν άνθρωπος και για τις προηγούμενες 36 τουλάχιστον ώρες που η ψυχή μου δεν ήταν στο σώμα μου, κι αυτό ακυβέρντο χτυπουσε στα βράχια...
Όλα αυτά γίνονταν τα προηγούμενα Σαββατοκύριακα. τώρα έχω μπροστά μου τον χάρτη πάλι για να χαράξω την πορεία μου. Σήμερα παρέα με την μοναξιά μου, αύριο γιατί όχι με μια καινούρια αγάπη, μεθαύριο μαζί μας και η κόρη μου... Η αισιοδοξία μου ήταν πάντα χαρακτηριστικό μου, την έχασα για λίγο, αλλά τώρα πατάω στη Γη και δεν σκοπεύω να την αφήσω (ούτε την αισιοδοξία, ούτε την Γη).
Θα φτιαξω κι άλλο καφέ και αφήνω την γεωγραφία για αργότερα...
Δεν με πειράζει που δεν θα κάνω σήμερα σχέδια για το πως θα περάσω το Σ/Κ. Θέλω κάποια στιγμή να φτάσω πάλι εκεί. Θα φτάσω όμως βήμα - βήμα. Τους προηγούμενους μήνες, μετά την Παρασκευή και πριν τη Δευτέρα κάθε βδομάδας δεν υπήρχα. Εντάξει τα πρωινα του Σαββάτου που έδινα το παρων στην πολυ απαιτητική παλιά δουλεία μου, μισο-υπήρχα για κάποιες ώρες... Οι Κυριακες με έβρισκαν έναν "ζωντανό - νεκρό". Ξέρω οτι βρήκα την λεπτή αυτή γραμμή που χωρίζει τη ζωή απο τον θάνατο, που χωρίζει το On από το Off... Όχι μόνο την βρήκα αλλά ένιωθα την ανάγκη να την συναντάω κάθε Κυριακή, να τυλίγομαι με αυτή τη γραμμή και να βυθίζομαι..
Βυθιζόμουν μέχρι εκεί που συναντούσα την επόμενη αγαπημένη μου ψευδαίσθηση, της επαναφοράς μου στη ζωή. Κάθε Κυριακή αναχωρούσα από αυτόν τον κόσμο χωρίς να έχω ενδιαφερθεί για την επιστροφή.. Στο πρώτο μου βήμα φεύγοντας συναντούσα ένα πρόσωπο που μοιραστήκαμε πολλα μαζί μεταξύ των οποίων και τον μεγαλύτερο πόνο μέχρι τώρα στη ζωή μας. Αλλά και τη μεγαλύτερη χαρά..
Αυτή τη χαρά συναντούσα στο επόμενο βήμα μου. Νιώθοντας ότι μου φεύγει η ζωή από το σώμα μου έβλεπα μπροστά μου τη στιγμή που το φώς της ζωής συναντούσε για πρώτη φορά τα μάτια της κόρης μου. Εικόνες που όχι απλά σου χαράζουν την ψυχή αλλά σ'την τραντάζουν συθέμελα... Εκεί στην αίθουσα τοκετού βλέπεις μια ζωή να δίνει ζωή σε μια άλλη, ξεχωρίζοντας τους ήχους ακους με τα αυτιά σου το θαύμα της πρώτης ανάσας! Το ζωογόνο οξυγόνο να γεμίζει τα πνευμόνια της ψυχής μου, και να της δίνει ζωή, να της δίνει χρώμα στα μάτια που θα γυρίσουν να σε κοιτάξουν, δεν ξέρω τι είδες σ'αυτή την ματιά καρδούλα μου, αλλα εγώ σ'αυτή την ματιά είδα τον πλανήτη μου να αλλάζει ήλιο. Αυτό ένιωσα σ'αυτή τη νέα ανατολή...
Η εικόνα συμπληρώνονταν από αυτό που δεν έζησα μέχρι τώρα, το χεράκι της να με αγγίζει στο πρόσωπο, να μου δίνει το πιο τρυφερό χάδι του σύμπαντος... Κι ενώ είμαι έτοιμος να αφεθώ στο σύμπαν, στο άλλο χεράκι της κρατάει το εισητήριο της επιστροφής μου, εδω στη ζωή. Θέλει να την δω να μεγαλώνει από όσο πιο κοντά γίνεται; Πως μπορώ να ξέρω τι θέλει, αυτό που ξέρω είναι ότι θέλω πολύ να είμαι κοντά της όσο γίνεται και να την καμαρώνω...
Το τέλος του ταξιδιου με βρίσκει Δευτέρα πρωί, έτοιμο να αναχωρήσω για το σκληρό 12 ώρο (αν όλα πάνε καλά) της δουλειάς, όπου ξεχνάς ότι είσαι άνθρωπος.. Όπως δεν ήμουν άνθρωπος και για τις προηγούμενες 36 τουλάχιστον ώρες που η ψυχή μου δεν ήταν στο σώμα μου, κι αυτό ακυβέρντο χτυπουσε στα βράχια...
Όλα αυτά γίνονταν τα προηγούμενα Σαββατοκύριακα. τώρα έχω μπροστά μου τον χάρτη πάλι για να χαράξω την πορεία μου. Σήμερα παρέα με την μοναξιά μου, αύριο γιατί όχι με μια καινούρια αγάπη, μεθαύριο μαζί μας και η κόρη μου... Η αισιοδοξία μου ήταν πάντα χαρακτηριστικό μου, την έχασα για λίγο, αλλά τώρα πατάω στη Γη και δεν σκοπεύω να την αφήσω (ούτε την αισιοδοξία, ούτε την Γη).
Θα φτιαξω κι άλλο καφέ και αφήνω την γεωγραφία για αργότερα...
Παρασκευή 23 Μαρτίου 2007
Ανοιξιάτικο Ξεκίνημα....
Ο τίτλος αυτός δεν αφορά μόνο αυτό εδώ το πρώτο μου post στο ολοκαίνουριο μου blog, αλλά εκφράζει με απόλυτη ακρίβεια σαν τίτλος την παρούσα φάση της ζωής μου.
Πριν από αυτή την αρχή υπήρχε ένα τέλος. Για την ακρίβεια πολλά "τέλη"... Το πιο προφανές τέλος είναι αυτό του χειμώνα. Μέσα σ'αυτόν τον χειμώνα έζησα το τέλος ενός γάμου, του δικού μου. Το τέλος σε μία σχέση όπου πήρα και έδωσα πολύ αγάπη σήμανε για μένα και τέλος ζωής. Όμως μια αρχή ζωής σε κάνει πολλά πράγματα να τα δείς διαφορετικά, κι ενώ πάντα ηχουσε στα αυτιά μου η φράση αυτή σαν κλισέ, η γέννηση της κόρης μου με έκανε να νιώσω τη σημασία αυτής της φράσης. Το ξεκίνημα αυτό με έκανε να νιώσω την δύναμη να σβήσω το "Τέλος" που είχα ήδη γράψει και ανοίξω νέο κεφάλαιο. Εκείνο το νέο κεφάλαιο με βρήκε στο μηδέν και αποφάσισα να το κλείσω όταν έφτασα στο -5 ή -500 - ή -1000, δεν έχει σημασία πόσο, ήμουν πάντως εκεί που ένιωσα οτι δεν πάει πιο κάτω...
Τώρα βρίσκομαι στο +1. Άλλαξα δουλειά, σπίτι. Θέλω να ξαναζήσω. Εντόπισα και εντοπίζω συνέχεια τα λάθη του παρελθόντος και ζω τις συνέπειες τους.
Πιστεύω οτι δικαιούμαι κι εγώ μια αναγέννηση. Την διεκδικώ και θα την ζήσω, μαζί με την αναγέννηση της φύσης. Πέρασα τον πιο βαρύ χειμώνα της ζωής μου και θέλω να ζήσω την άνοιξη. Μετά βλέπουμε. Ένα - ένα κοιτάζω τώρα τα βήματα μου.
Αυτά τα καθημερινά βήματα και τις καθημερινές σκέψεις θα καταγράφω εδώ (όσο μπορώ καθημερινά) για να νιώθω οτι έχω συνοδοιπόρους
Πριν από αυτή την αρχή υπήρχε ένα τέλος. Για την ακρίβεια πολλά "τέλη"... Το πιο προφανές τέλος είναι αυτό του χειμώνα. Μέσα σ'αυτόν τον χειμώνα έζησα το τέλος ενός γάμου, του δικού μου. Το τέλος σε μία σχέση όπου πήρα και έδωσα πολύ αγάπη σήμανε για μένα και τέλος ζωής. Όμως μια αρχή ζωής σε κάνει πολλά πράγματα να τα δείς διαφορετικά, κι ενώ πάντα ηχουσε στα αυτιά μου η φράση αυτή σαν κλισέ, η γέννηση της κόρης μου με έκανε να νιώσω τη σημασία αυτής της φράσης. Το ξεκίνημα αυτό με έκανε να νιώσω την δύναμη να σβήσω το "Τέλος" που είχα ήδη γράψει και ανοίξω νέο κεφάλαιο. Εκείνο το νέο κεφάλαιο με βρήκε στο μηδέν και αποφάσισα να το κλείσω όταν έφτασα στο -5 ή -500 - ή -1000, δεν έχει σημασία πόσο, ήμουν πάντως εκεί που ένιωσα οτι δεν πάει πιο κάτω...
Τώρα βρίσκομαι στο +1. Άλλαξα δουλειά, σπίτι. Θέλω να ξαναζήσω. Εντόπισα και εντοπίζω συνέχεια τα λάθη του παρελθόντος και ζω τις συνέπειες τους.
Πιστεύω οτι δικαιούμαι κι εγώ μια αναγέννηση. Την διεκδικώ και θα την ζήσω, μαζί με την αναγέννηση της φύσης. Πέρασα τον πιο βαρύ χειμώνα της ζωής μου και θέλω να ζήσω την άνοιξη. Μετά βλέπουμε. Ένα - ένα κοιτάζω τώρα τα βήματα μου.
Αυτά τα καθημερινά βήματα και τις καθημερινές σκέψεις θα καταγράφω εδώ (όσο μπορώ καθημερινά) για να νιώθω οτι έχω συνοδοιπόρους
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)



