Τετάρτη 25 Απριλίου 2007

Συννεφιά το Απόγευμα

Μοναξιά, μοναξιά, μοναξιά...
Ανεβαίνω στο μηχανακι και φεύγω, ο αέρας κάνει αμέσως τα μάτια μου να δακρύσουν... Ο αέρας; Το μυαλό μου το νιώθω εντελως κολλημένο.. εντελώς. Νιώθω οτι χάνω τα λογικά μου.. Τα χάνω! Ακούω την φωνή μου πνιχτή να σπαράζει μέσα από το κρανος.. Νιώθω οτι θέλω να σωριαστω επι τόπου κάτω εδω στη μέση της λεωφόρου.. Δεν το κάνω όμως, αρα ελπίζω οτι ακόμα κάτι εχει μείνει στο κεφάλι μου..
Γιατί νιώθω τόσο μόνος; Που είσαι γλυκιά μου να σου πω για την μοναξιά μου; Εσύ που μου έχεις πει οτι μ'αγαπάς. Γιατί νιώθω τόσο μόνος; Γιατι νιώθω οτι μου έχει λείψει να ακούσω απο κάποιον μια γλυκιά κουβέντα, γιατι νιώθω την ανάγκη να νιώσω μια τρυφερη αγκαλιά με στοργή; Γιατί νιωθω έτσι αφου χτες ημασταν στο κρεβάτι μαζι, και με αγκάλιασες όταν στο ζήτησα και μου είπες οτι μ'αγαπας όταν σε ρώτησα..
Γιατί βρέθηκα στην οδό Φυλής τώρα και κοιτάζω όλα τα πρόσωπα που περνούν στα μάτια με λαχτάρα μήπως και ακούσω απο κάπου πάλι οτι μ'άγαπουν, μήπως και βρέθω σε μια αγκαλια πάλι και ξεγελαστώ οτι δεν είμαι μόνος...
Σκέφτομαι μήπως είναι τοσο άδικος κόπος το να παλεύεις την μοναξιά σ'αυτή τη ζωή σαν να ψάχνεις να βρείς την αγάπη στην Φυλής;

Πέμπτη 19 Απριλίου 2007

Σημάδια που μας αφήνει ο Χρόνος

Πολλές φορές έχει τύχει να πέσει το μάτι μου σε κάποιο σημαδάκι που έχει μείνει πια στο δέρμα από παλιά πληγή και σκέφτομαι ότι ο λόγος που έχει μείνει είναι για να θυμόμαστε με ποιόν τρόπο την αποκτήσαμε την πληγή εκείνη.
Όπως εκείνη την λεπτή γραμμούλα πίσω στην δεξιά γάμπα μου, είναι εκεί για να μου θυμίζει εκείνο καλοκαίρι, θα τελείωνα το δημοτικό μάλλον, που είχα σκαρφαλώσει στη παλιά και σάπια αμυγδαλιά που είχαμε τότε στο χωραφάκι μας και έπαιζα με την αδερφή μου. Μας είδε η μητέρα μας και μας έβαλε τις φωνές για να κατεβούμε απο εκεί γιατί μπορεί να σπάσει κάποιο κλαδί κι εκείνη ακριβώς την στιγμή σπάει το κλαδί που ήμουν εγω... Δεν ήμουν ψηλά αλλά πέφτωντας τρίφτικα και στον μαντρότοιχο που ήταν απο κάτω και έκανα μια πολυ "καλή" πληγη, παράσημο για εκείνη την ηλικία..
Ίσως αν ψάξω θα βρώ σημάδια που να μου θυμίσουν και πιο επώδυνες πληγές (στην προηγούμενη ιστορία θυμάμαι πιο έντονα τις φωνές και το ξύλο απο τους γονείς μετα, παρά πόνο από την πληγή..), αλλά σκεφτόμουν οτι με αυτόν τον τρόπο και με άλλους τρόπους ο χρόνος, η κάθε χρονική στιγμή, αφήνει τα σημάδια της στο σώμα μας για να μην τις ξεχνάμε, τι γίνεται όμως με τα σημάδια που μένουν χαραγμένα στην ψυχή μας; Τα βλέπουμε; Μας θυμίζουν κάτι;
Θυμήθηκα όταν πριν από μερικά χρόνια είχε πεθάνει ένας θείος μου, ένας θάνατος είναι σίγουρα μεγάλη δοκιμασία,2-3 μέρες μετά την κηδεία, ημέρα Κυριακή πήγα από νωρίς το πρωί να περάσω λίγη ώρα με την θεία μου, αδελφή της μητέρας μου, να την βοηθήσω όπως μπορώ στις δύσκολες εκείνες στιγμές..Κάποια στιγμή μου λέει "Κώστα, εγώ δεν θα μείνω μόνη, δεν αντέχω, θα πάω να τον βρώ"
-Έλα θεία σταμάτα τις βλακείες, δεν είσαι μόνη, όλοι εμείς γύρω σου τι κάνουμε;
-Κώστα στο λέω, δεν θα αντέξω μόνη μου..
Κάποια στιγμή έφυγα μιας και είχα κανονίσει και για καφέ, την άφησα μόνη...

Γυρίζοντας σπίτι μου 2-3 ώρες μετά βρίσκω την μητέρα μου ανύσηχη γιατι η θεία μου δεν απαντούσε στο τηλέφωνο..
Τρέχω στο σπίτι της χτυπάω πόρτα δεν απαντούσε κανείς, ήταν και κλειδωμένη.Σκαρφαλώνω και καταφέρνω να φτάσω στην πίσω αυλή και μπαίνω απο την πίσω πόρτα που ήταν ανοιχτή. Βλέπω στο τραπέζι της κουζίνας ένα ξυράφι με λίγο αίμα..
Από αυτό το σημείο και μετά ακόμα και τώρα που θυμάμαι εκείνες τις στιγμες νιώθω οτι η αναπνοή μου έχει σταματήσει όπως και τότε..
Προχωράω και την βρίσκω στο κρεβάτι, σε μια απίστευτα μεγάλη κόκκινη λίμνη, ανέπνεε και με κοίταξε..
Ειδοποίησα ασθενοφόρο, περίμενα σαν ένα αιώνα για να έρθει, ήρθε, μιλούσε με τους νοσηλευτές μου μίλησε και μένα μέσα στο ασθενοφόρο, την βάλαμε στο χειρουργιο, και μια ώρα μετά όλα είχαν τελειώσει.. Πήγε για να βρεί τον άντρα της..
Θυμάμαι την επόμενη μέρα στην κηδεία, δεύτερη μέσα σε 3 μέρες, που σκεφτόμουν είναι δυνατόν να είναι αλήθινα όλα αυτά; Εγώ τα ζω όλα αυτά;

Κι αν εκείνο το καλόκαιρι που ήμουν στο δημοτικό απέφυγα να ξανασκαρφαλώσω σε αμυγδαλιές, τώρα ακόμα δεν μπορώ ούτε να κοιτάξω, ούτε να αγγίξω τέτοια ξυραφια..

Υπάρχουν ίσως μερικά σημάδια στην ψυχή που ανυπομονώ να γίνουν σαν εκείνη την δυσδιάκριτη για τους άλλους λεπτή γραμμούλα..

Τετάρτη 18 Απριλίου 2007

Μία άλλη Πανεπιστημίου...

Τον τελευταίο καιρό που δουλεύω στο κέντρο έχω πολυ συχνά την ευκαιρία να περπατάω στην Πανεπιστημίου. Είναι κάτι που μου αρέσει πολύ να κάνω, να περπατώ και να βλέπω κόσμο, να παρατηρώ τον καθένα ξεχωριστά, από την οποιαδήποτε παραμικρή κίνηση του, να προσπαθώ να δω κάτι από το ποιός είναι και όχι τόσο το τι θέλει να δείχνει..
Δεν είμαι ούτε μάγος ούτε τίποτα το σχετικό και ούτε λέω οτι κάνω εύστοχες διαγνώσεις αλλά μ'αρέσει να προσπαθώ να δω ποιός/α κρύβεται πραγματικά κάτω απο το κουστούμι/ταγερ για παράδειγμα.

Χτές το βράδυ το πέρασα μπροστά στον υπολογιστή μου διαβάζοντας blogs. Μπορώ να πω συναρπαστική βραδυά γιατι έτσι βλέπεις πολλά. Ανθρώπους και πράγματα που χαίρεσαι να γνωρίζεις και άλλους όχι και τόσο. Το φανταζόμουν σαν να περπατούσα στην γεμάτη από κόσμο Πανεπιστημίου, όπου αντι να κοιτάς τον κόσμο να σε προσπερνάει, τον άκουγες να σου μιλάει. Πάλι προσπαθούσα να δω κάτω απο τα λόγια και τις σκέψεις των ανθρώπων αυτών ποιος πραγματικά βρίσκεται. Όμως αυτός ο τρόπος είναι πιο ωραίος γιατι οσο και να'ναι είναι πιο ωραίο να ΄σχηματίσεις μια εικόνα για τον χαρακτήρα κάποιου μέσα απο μια φαντασίωση ή έστω μία σκέψη του, παρά απο τον τρόπο που θα σε κοιτάξει π.χ.
Αυτό που σκεφτόμουν είναι οτι κοιτάζοντας τον κόσμο μέσα απο αυτήν την ματιά βλέπω οτι υπάρχουν άνθρωποι πολύ ωραίοι, με ενδιαφέρον για τους γύρω τους, για τον κόσμο μας, για όλους. Άνθρωποι με τρομερό χιούμορ, με πολυ αγάπη, με τόσο ερωτισμό..
Οι σκέψεις και τα συναισθήματα αυτά πιστεύω πάντα υπήρχαν κρυμμένα. Τώρα όμως για πρώτη φορά στην ιστορία του πλανήτη γίνονται δημόσιες και μπορούν να διαβαστούν άμεσα από όλους. Αυτο λειτουργεί σαν πολλαπλασιαστής αφού φέρνουν κι άλλες ακόμα πιο ωραίες σκέψεις στο φως..Που το πάω; Στο ότι ο κόσμος μας έχει ελπίδες να γίνει πιο ωραίος, πιο ανθρώπινος. Πώς; Με όλες αυτές τις σκέψεις που μοιραζόμαστε απο εδώ. Καλά, με τις σκέψεις θα αλλάξει ο κόσμος; Όχι αλλά από κάπου πρέπει να γίνει μια αρχή, άλλωστε δεν πρόκειται τίποτα να αλλάξει από την μια μέρα στην άλλη..

Έτσι αισιόδοξα κλείνω σήμερα τις σκέψεις μου, έχοντας στο μυαλό μου την εικόνα αυτής της Πανεπιστημίου με τον πολύ κόσμο να σου λέει όλα όσα σκέφτεται και αισθάνεται..

Θα επανέλθω ξανά με σκέψεις μου απο αυτά που είδα στην πολύβουη λεωφόρο μας...

Παρασκευή 13 Απριλίου 2007

Η Ζωή Αρχίζει Όταν Κλείνει η TV...

Ώρα 8:20΄ και νομίζεις οτι ακούγεται ένα βουητό πάνω απο την πόλη..
Με πάθος να δικάζουν, να ανακρίνουν, να αποφασίζουν, βρίσκουν ενόχους καμμια φορά βρίσκουν και κατηγορουμένους... με πάθος πάντα από το "παράθυρο"...
Και όλοι τους κοιτάζουμε άφωνοι που εξιχνιάζουν με τόση άνεση τα μυστήρια, τα εγκλήματα, που με τόσο πάθος αποδίδουν την δική τους δικαιοσύνη..
Κάποτε η λέξη παράθυρο ήταν λέξη ευχάριστη, λέξη καλή. Τώρα.. κακή.
Δεν περίμενα ποτέ οτι θα ένιωθα τόση ανακούφιση κλείνοντας παράθυρα (κλείνοντας την tv), κι όμως είναι μεγάλη ανακούφιση.. Ουφ!

Αδικία και Κακία

Με αφορμή το προηγούμενο post μου ήρθαν στο μυαλό οι σκέψεις μου για την αδικία και την κακία.
Για την αδικία αυτό που λέω είναι οτι όταν την αντιληφθώ να συμβαίνει είτε σε βάρος μου είτε οπουδήποτε αλλού, θα με κάνει να βγάλω τον χειρότερο μου εαυτό, σίγουρα. Με πνίγει, τρελαίνομαι! Πως το λένε;! Τέτοια τρέλλα...
Για την κακία... Την φοβάμαι είναι η αλήθεια. Βασικά φοβάμαι τον κακό άνθρωπο, αυτόν που θέλει να σου κάνει κακό. Τον φοβάμαι γιατί πιστεύω οτι όταν κάποιος θέλει να σου κάνει κακό, θα στο κάνει σίγουρα με κάποιον τροπο.Μπορεί να καταφέρεις να αποφύγεις, να προφυλαχτείς απο κάποια, αλλα κάτι έστω μικρό κακό θα σου κάνει, που στη συνέχεια, με τον χρόνο αυτό το μικρό κακό δεν ξέρεις και πως μπορεί να εξελιχθει...

Τελικά είναι τόσο εύκολο να κάνεις κακό σε κάποιον και πολύ, πολύ πιο δύσκολο να κάνεις καλό... (Τι αδικία ειναι κι αυτή;!!)

Τετάρτη 11 Απριλίου 2007

Αδικίες της Ζωής

Ο τίτλος είναι πολύ φτωχός για να περιγράψει μια κόλαση που υποχρεωτικά ζεί εδώ κι ένα χρόνο μία οικογένεια.

Θα παραπέμψω σε links νομίζω οτι η παεριγραφή τους είναι αρκετή.

http://www.enet.gr/online/online_fpage_text/dt=10.04.2007,id=19702756

http://www.alithia.gr/newspaper/2006/12052006/12052006,15622.html

http://www.chiosnews.com/cn542007909410.asp

Αυτό που θα πω εγώ είναι οτι στην Ελλάδα της ΕΕ του 21ου αιώνα, πίσω στο νησί, είναι η μάνα και ο πατέρας της Αγγελικής, είναι ο 10χρονος γιος και η 8 χρονη κόρη της, μαζί και ο Θοδωρής που είναι πάντα δίπλα της στην Στοκχόλμη που ανναρωτιούνται: Το κράτος κρίνει οτι δεν υπάρχει κανείς υπεύθυνος για να πληρώσει την ανευθυνότητα του; Σεκιουριτάδες, γιατροί την έβγαλαν καθαρη. Η ευθιξία των υπευθύνων εξαντλήθηκε στο να κατηγορήσουν την δημοσιογράφο για υπερβάλλον ζήλο..Η Αγγελική και οι άνθρωποι της, σε τι φταίξανε και πληρώνουν εκείνοι;

ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΘΕΟΣ
-
Πόσα ποτάμια αίμα
Πόσα ποτάμια δάκρυ
Και πόσα παρακάλια
θέλεις ακόμα από μας;
-
Τώρα που τρελαθήκαμε
Και λύσσαξε η μπόρα
Αν ήσουνα ποτέ εδώ
πες μου που είσαι τώρα;
-
Αν είσαι θεός
Γιατί δεν μας λυπάσαι ;
Αν είσαι θεός
Γιατί δεν μας μιλάς ;
Αν είσαι θεός
Γιατί δεν μας θυμάσαι,
γιατί γυρνάς την πλάτη,
γιατί μας παρατάς ;
-
Στίχοι: Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!




Μπήκα στο καράβι και ξεκίνησα για το νησί...










Εκεί η Ανάσταση όπως πάντα.. "εκρηκτική"...












Πάσχα στα χωράφια και στη φύση...

















Και όπως όλοι μας γύρισα χαρούμενος στην πόλη...

Και τουχρόνου να ήμαστε όλοι καλά, Χρόνια Πολλά!

Τρίτη 3 Απριλίου 2007

Για Πάντα Ερωτευμένος...

(Έρωτας στα 30 Βάλε Part II)

Η προχτεσινή σκέψη μου είχε να κάνει όπως είχα πει με συζήτηση περίπου συνομηλίκων. Συμμετείχαν παντρεμένα ζευγάρια και εργένηδες /-σες. Το σύνολο των συμμετεχόντων αναπολούσε τα χρόνια του σχολείου, τους έρωτες και.. τα σώματα τους (οι γυναίκες..).. Όλοι με την σκέψη ότι όλα πέρασαν και δεν ξαναγυρίζουν.

Η πρώτη μου σκέψη είναι οτι δεν θα πάψω να ζω τον έρωτα μου όπως θα τον ζούσα σαν μαθητής... Έχω σκεφτεί οτι γενικά βλέπω τον κόσμο και τους ανθρώπους, απο μέσα προς τα έξω. Όταν πρωτοαντικρύσω στην αγάπη μου την φωτιά που καίει μέσα της για μένα, για εμάς, αυτό θα αντικρίζω κάθε φορα που την κοιτάζω, κάθε φορά που την ονειρεύμαι. Δεν έχουν σημασία σημάδια του χρόνου στο σώμα, αυτά είναι αναλώσιμα όπως και το σώμα το ίδιο... Η ψυχή όμως..Εκεί είναι όλα. Η χαρά, η λύπη, η ευτυχία.. Η ευτυχία να ζείς τον έρωτα σου στην κάθε μέρα σου, να τον κάνουμε πιο δυνατό.. Η ευτυχία να απολαύσεις τους καρπούς αυτού του έρωτα... Η ευτυχία να να νιώθεις ερωτευμένος στην τελευταία πνοή..

Οι σκέψεις είναι ασυνάρτητες και μάλλον είμαι δυσνόητος απόψε... Είναι γιατί είμαι μεθυσμένος απο έρωτα!

Καλημέρα!!

Μία απλή φωτογραφία από το κινητό μου. Δεν διεκδικεί καλλιτεχνικές δάφνες.. Ειδικά που σκέφτομαι οτι όταν την τραβούσα αλλιώς το είχα στο μυαλό μου το "κάδρο"...

Απλά όποτε την κοιτάζω θυμάμαι οτι από την ανατολή εκείνης της μέρας ξεκίνησα να σκορπάω τα σύννεφα. Ήδη απ'όσα φαίνονται πιο πάνω έχουν φύγει αρκετά. Και το λέω με χαρά και περηφάνεια κι ας ακούγεται χαζό ή απλό.

Με αυτή την εικόνα και αυτή τη σκέψη τελειώνω τον... πρόλογο. Όσα είπα μέχρι σήμερα τα "θα ξεκινήσω", "ξεκινάω" κτλ είναι πια ιστορία.

Είμαι ο Κώστας που κυνηγάει τα όνειρα του όπως παλιά. Κι έχω πολλά...

Καλημέρα!!

Δευτέρα 2 Απριλίου 2007

ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΑ 30 ΒΑΛΕ ;...

Ναι αυτός είναι ο προβληματισμός μου.
Από προχτές προβληματισμος όμως...
Μέχρι το Σάββατο ένιωθα σιγουρος...
Ότι μια θα αξιωθώ να πραγματοποιήσω το όνειρο μου... να έχω την τύχη να πεθάνω στα γεράματα μου, πάντα ερωτευμένος...
Ο προβληματισμος μου έχει ξεκινήσει απο κουβέντα που είχα το Σάββατο με φίλους που πιστεύουν οτι μια ηλικία και μετά τελειώνουν οι έρωτες....
Δεν το δεχομαι!
Θα επανέλθω στο θέμα...
Πάντα Ασυμβίβαστος...