Μοναξιά, μοναξιά, μοναξιά...
Ανεβαίνω στο μηχανακι και φεύγω, ο αέρας κάνει αμέσως τα μάτια μου να δακρύσουν... Ο αέρας; Το μυαλό μου το νιώθω εντελως κολλημένο.. εντελώς. Νιώθω οτι χάνω τα λογικά μου.. Τα χάνω! Ακούω την φωνή μου πνιχτή να σπαράζει μέσα από το κρανος.. Νιώθω οτι θέλω να σωριαστω επι τόπου κάτω εδω στη μέση της λεωφόρου.. Δεν το κάνω όμως, αρα ελπίζω οτι ακόμα κάτι εχει μείνει στο κεφάλι μου..
Γιατί νιώθω τόσο μόνος; Που είσαι γλυκιά μου να σου πω για την μοναξιά μου; Εσύ που μου έχεις πει οτι μ'αγαπάς. Γιατί νιώθω τόσο μόνος; Γιατι νιώθω οτι μου έχει λείψει να ακούσω απο κάποιον μια γλυκιά κουβέντα, γιατι νιώθω την ανάγκη να νιώσω μια τρυφερη αγκαλιά με στοργή; Γιατί νιωθω έτσι αφου χτες ημασταν στο κρεβάτι μαζι, και με αγκάλιασες όταν στο ζήτησα και μου είπες οτι μ'αγαπας όταν σε ρώτησα..
Γιατί βρέθηκα στην οδό Φυλής τώρα και κοιτάζω όλα τα πρόσωπα που περνούν στα μάτια με λαχτάρα μήπως και ακούσω απο κάπου πάλι οτι μ'άγαπουν, μήπως και βρέθω σε μια αγκαλια πάλι και ξεγελαστώ οτι δεν είμαι μόνος...
Σκέφτομαι μήπως είναι τοσο άδικος κόπος το να παλεύεις την μοναξιά σ'αυτή τη ζωή σαν να ψάχνεις να βρείς την αγάπη στην Φυλής;
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου