Πέμπτη 19 Απριλίου 2007

Σημάδια που μας αφήνει ο Χρόνος

Πολλές φορές έχει τύχει να πέσει το μάτι μου σε κάποιο σημαδάκι που έχει μείνει πια στο δέρμα από παλιά πληγή και σκέφτομαι ότι ο λόγος που έχει μείνει είναι για να θυμόμαστε με ποιόν τρόπο την αποκτήσαμε την πληγή εκείνη.
Όπως εκείνη την λεπτή γραμμούλα πίσω στην δεξιά γάμπα μου, είναι εκεί για να μου θυμίζει εκείνο καλοκαίρι, θα τελείωνα το δημοτικό μάλλον, που είχα σκαρφαλώσει στη παλιά και σάπια αμυγδαλιά που είχαμε τότε στο χωραφάκι μας και έπαιζα με την αδερφή μου. Μας είδε η μητέρα μας και μας έβαλε τις φωνές για να κατεβούμε απο εκεί γιατί μπορεί να σπάσει κάποιο κλαδί κι εκείνη ακριβώς την στιγμή σπάει το κλαδί που ήμουν εγω... Δεν ήμουν ψηλά αλλά πέφτωντας τρίφτικα και στον μαντρότοιχο που ήταν απο κάτω και έκανα μια πολυ "καλή" πληγη, παράσημο για εκείνη την ηλικία..
Ίσως αν ψάξω θα βρώ σημάδια που να μου θυμίσουν και πιο επώδυνες πληγές (στην προηγούμενη ιστορία θυμάμαι πιο έντονα τις φωνές και το ξύλο απο τους γονείς μετα, παρά πόνο από την πληγή..), αλλά σκεφτόμουν οτι με αυτόν τον τρόπο και με άλλους τρόπους ο χρόνος, η κάθε χρονική στιγμή, αφήνει τα σημάδια της στο σώμα μας για να μην τις ξεχνάμε, τι γίνεται όμως με τα σημάδια που μένουν χαραγμένα στην ψυχή μας; Τα βλέπουμε; Μας θυμίζουν κάτι;
Θυμήθηκα όταν πριν από μερικά χρόνια είχε πεθάνει ένας θείος μου, ένας θάνατος είναι σίγουρα μεγάλη δοκιμασία,2-3 μέρες μετά την κηδεία, ημέρα Κυριακή πήγα από νωρίς το πρωί να περάσω λίγη ώρα με την θεία μου, αδελφή της μητέρας μου, να την βοηθήσω όπως μπορώ στις δύσκολες εκείνες στιγμές..Κάποια στιγμή μου λέει "Κώστα, εγώ δεν θα μείνω μόνη, δεν αντέχω, θα πάω να τον βρώ"
-Έλα θεία σταμάτα τις βλακείες, δεν είσαι μόνη, όλοι εμείς γύρω σου τι κάνουμε;
-Κώστα στο λέω, δεν θα αντέξω μόνη μου..
Κάποια στιγμή έφυγα μιας και είχα κανονίσει και για καφέ, την άφησα μόνη...

Γυρίζοντας σπίτι μου 2-3 ώρες μετά βρίσκω την μητέρα μου ανύσηχη γιατι η θεία μου δεν απαντούσε στο τηλέφωνο..
Τρέχω στο σπίτι της χτυπάω πόρτα δεν απαντούσε κανείς, ήταν και κλειδωμένη.Σκαρφαλώνω και καταφέρνω να φτάσω στην πίσω αυλή και μπαίνω απο την πίσω πόρτα που ήταν ανοιχτή. Βλέπω στο τραπέζι της κουζίνας ένα ξυράφι με λίγο αίμα..
Από αυτό το σημείο και μετά ακόμα και τώρα που θυμάμαι εκείνες τις στιγμες νιώθω οτι η αναπνοή μου έχει σταματήσει όπως και τότε..
Προχωράω και την βρίσκω στο κρεβάτι, σε μια απίστευτα μεγάλη κόκκινη λίμνη, ανέπνεε και με κοίταξε..
Ειδοποίησα ασθενοφόρο, περίμενα σαν ένα αιώνα για να έρθει, ήρθε, μιλούσε με τους νοσηλευτές μου μίλησε και μένα μέσα στο ασθενοφόρο, την βάλαμε στο χειρουργιο, και μια ώρα μετά όλα είχαν τελειώσει.. Πήγε για να βρεί τον άντρα της..
Θυμάμαι την επόμενη μέρα στην κηδεία, δεύτερη μέσα σε 3 μέρες, που σκεφτόμουν είναι δυνατόν να είναι αλήθινα όλα αυτά; Εγώ τα ζω όλα αυτά;

Κι αν εκείνο το καλόκαιρι που ήμουν στο δημοτικό απέφυγα να ξανασκαρφαλώσω σε αμυγδαλιές, τώρα ακόμα δεν μπορώ ούτε να κοιτάξω, ούτε να αγγίξω τέτοια ξυραφια..

Υπάρχουν ίσως μερικά σημάδια στην ψυχή που ανυπομονώ να γίνουν σαν εκείνη την δυσδιάκριτη για τους άλλους λεπτή γραμμούλα..

7 σχόλια:

candy's τετραδιάκι είπε...

Kαπιοι ανθρωποι Κωστα δεν ειναι καθολου δυνατοι.
Περιεργο για μας..στα δυσκολα βγαζουμε απιστευτη δυναμη.Αλλοι δηστυχως ειναι πιο ευαλωτοι..

Οσο για τα σημαδια..καποια φαινονται εντονα.Καπιοι μας ρωτουν γι αυτα.
Υπαρχουν ομως κι εκεινα που δεν χρειαστηκε κανεις να ρωτησει γιατι δεν ειναι ορατα.Ειναι καλα κλεισμενα μεσα στα ντουλαπακια της ψυχης και μονο οταν τα ανοιγουμε αρχιζουν να φαινονται..


Εγω εχω καλα κλεισμενα τα σημαδια.
Και τα κλειδια ειναι απο καιρο πεταμενα.

Φιλια!

Κώστας είπε...

Όλες οι πληγές candy μου, πρέπει να φροντίζουμε να γιατρεύονται σωστά και με τέτοιο τρόπο ώστε να μην ανοίγουν ξανά με το πρώτο ξύσιμο. Όταν γίνει αυτό καλό είναι να τις κλειδώσουμε κιόλας..
Φιλιά :)

candy's τετραδιάκι είπε...

ο χρονος τα γιατρευει ολα :)

candy's τετραδιάκι είπε...

Η σχεδον ολα..;)

Κώστας είπε...

Μεγααααλος γιατρός αυτος ο χρόνος... :)

Ανώνυμος είπε...

Και να φανταστείς ότι η φοβία σου γι'αυτά τα ξυράφια δεν είναι το μόνο σημάδι που σου'χει αφήσει αυτή η εμπειρία.

Πολύ λυπάμαι που έπρεπε να το ζήσεις.

Κώστας είπε...

Έτσι είναι Αμαρτωλή, έχεις δίκιο. Πάντως τις εμπειρίες της ζωής μας δεν τις διαλέγουμε πάντα...